جمهوری اسلامی در مقابل سترگی ایران هیچ است

 

با یاد دکتر شاپور بختیار که همواره می‌گفت، ایران هرگز نخواهد مرد –

در سی‌وپنجمین سالروز قتل او به وسیله‌ی جمهوری اسلامی

حمید اکبری

جنگی که آمریکا به تشویق اسراییل برای سرنگونی جمهوری اسلامی آغازید، اکنون در کشاکش میان جنگاوری متناوب، آتش‌بس و گفتگوهای دیپلماتیک است. می‌دانیم که رهبر مطلقه‌ی اسلامی، علی خامنه‌ای، به وسیله‌ی «شیطان بزرگ و رژیم صهیونیستی» که به ظن او قادر به هیچ غلطی نبودند، به قتل رسیده است و پسر و جانشین او – که غایب و شاید علیل است – پذیرفته که به‌اصطلاح نمایندگان او در مذاکراتی مستقیم یا غیرمستقیم با شیطان بزرگ مذاکره کنند! بدین‌گونه است که پس از نزدیک به نیم قرن، جمهوری اسلامی خمینی و خامنه‌ای به زبونی خودش معترف می‌شود.

انکار نشدنی است که در این جنگ آمریکا، با وجود برتری نظامی، به همه‌ی اهداف خود دست نیافته و نیز خاک اسراییل هدف موشک‌های جمهوری اسلامی قرار گرفته است. لیک، جمهوری اسلامی نیز بر اثر نیم قرن مرگ بر اسراییل و آمریکا گفتن، سخت گوشمال شده است. دو طرف خصومت‌های انباشته تاریخی خود را به رویارویی مستقیم نظامی کشاندند؛ خصومت‌هایی که با پیدایش کشور اسراییل آغاز شد و با سرنگونی شاه و به قدرت رسیدن خمینی و گروگان‌گیری دیپلمات‌های آمریکا رو به رشد فزاینده‌ای کرد. جمهوری اسلامی پذیرفته است که شیطان بزرگ، گرچه با دماغ شکسته، می‌تواند غلطی بکند. هر دو طرف چاره‌ای جز آتش‌بس نداشته و ندارند. لیک هر دو طرف باخته‌اند، چون جنگ در بنیادش برنده ندارد. ویرانگری این جنگ بیش از هر کشور دیگری به مردم ایران صدمه زده است.

چهل‌وهفت سال است که جمهوری ننگین و خونین اسلامی دم از پیروزی «اسلام عزیز» خمینی و خامنه‌ای در جهان می‌زند. نه‌تنها چنین نشده است، بل بیشتر این دنیای اسلام، چنانکه کشورهای اسلامی خاورمیانه شاهدند، از همکاری با نظام اسلامی ایران سرباز زده‌اند و در مقابل با آمریکا و اسراییل روابط دارند و هم‌پیمان نظامی هستند. زیرا ایران در بنیادش مساوی اسلام نیست و نخواهد شد. هویت و موجودیت ایران بسی پیشینه‌دارتر و سترگ‌تر از اسلام است. چون مردم ایران به‌واسطه‌ی تولد و رشد در سرزمین باستانی و فرهنگی ایران – هر جای دنیا هم که باشند – تنها یک موجودیت را والاتر از همه به رسمیت می‌شناسند، آن‌هم ایران است. برای ایرانی، ایران سرزمین مادری و پدری آن‌هاست. ایرانی که به آن‌ها مهر ورزیده است، آن‌ها را پرورانده. ایرانی که از روزگار باستان، هزاران سال پیش از اسلام بوده و هزاران سال پس از اسلام باقی خواهد ماند. بی‌شک آنچه بسیاری از ایرانیان را به دفاع از کشور برانگیخت، تعلق به ایران بود، نه پشتیبانی از جمهوری اسلامی که در دی‌ماه ۱۴۰۴ هزاران جوان و پیر را به خاک و خون کشاند – که غیرقابل‌فراموشی است. پس با یاد همه جان‌باختگان و زخم‌خوردگان راه آزادی میهن و دفاع از آن می‌خوانم:

آری، ایران بانو،

این تویی که ما را زاده و پرورده‌ای،

این تویی که به ما هویت می‌بخشی،

به ایرانی،

به ایرانی مسلمان شیعه، ایرانی مسلمان سنی،

ایرانی زرتشتی، مسیحی، یهودی، بهایی،

ایرانی بودایی، ایرانی خداناباور،

ایرانی که نخست انسان است در پیوند با جهانیان.

مادرش زمین است و سرزمینش ایران.

ایرانی که در پی صلح و نیک‌بختی بشر است،

با بزرگانی چون ابن سینا، ابوریحان بیرونی، حافظ، خیام، فردوسی، سردار مریم بختیاری، پروین اعتصامی، مصدق.

ایرانی که در رویارویی با سترگی‌اش، جمهوری اسلامی هیچ است،

آری، جمهوری اسلامی رفتنی است، ولی:

ایران هرگز نخواهد مرد.